HİÇLİĞE ÖZLEM

Gözleri kapalı cenin kulaklarında uğuldama ılık vücudu karanlık dokunulmamış

Huzur içinde huzuru tatmadan yummuş ellerini açmayı bilmeden

Bilmiyor kaybettiği an olacağını huzuru öğrendiği anın  

Bilmiyor çırpındıkça dibe inmeyi çırpınmaktan vaz geçememeyi

Çırpınmıyor

Bilmiyor var olmayı

Bilmediği gibi uzaklaştığı hiçliği

Var olmak beyaz leke gecede

Sırf hiçlik görünsün diye

SONRA

                                                               

Yürüyordum, yoruldum

Dönmek istedim, yorgundum

Yola baktım, gri sonsuz ve serin

Durdum

Azalttım dünyamı, adım adım

Karardı dünyam, önce bulanık sonra siyah

Gülümsedi siyah, ben de gülümsedim

Çıkmak istedim yoldan, tamam dedi

Gülümsedi siyah, mutlu oldum

Açtım gözlerimi, sakin huzurlu boş

Gezdi yüzümde karıncalar, gıdıklandım

Isırdılar ensemi, terledim

Durun dedim, durmadılar

Yola baktım, kulaklarım uğuldarken

Kum tepeleri, kuru sarı ve sıcak

Gözlerim buğulandı, yanaklarım ıslandı

Sonra anladım, ne anladığımı bilmeden

Gülümsedim, bozuldu yanaklarımdaki kum desenleri

Sonra, yürüdüm

SAHİP

Uyursan ölürsün yaşarken bizimsin ölüyken kimsenin

Fısıldıyor sahip bukleleri altın gözleri donuk ölü gibi ama sadece soğuk

Öldürmem seni postallarım yeni hem de parlak

Kırmızı sevmez doğa bu aylarda uyandırmak hakaret uykusunda beyaz ve bitkin

Paçavra değerli karnını örten sen değilsin bacakların kızarmazken soluk cılız

Fısıldıyor Uyan! Kalk ayağa terlemiş omuzların zayıflıktan

Bıyığı hançer kaşları çatık karanlık gözleri çekik kor ateş

Kabart göğsünü erkeksin haşmet sever tanrı  

Kanın benim gücüm kaynasın hiddetlen salla kılıcını

Kalın bileğin hırsım adalen ululuğum sen kulum

Uyan! Fısıldadı yapışmış saçı kızarmış alnına gözleri şehvet dudağı ıslak

Hırıldadı ılık tenin pürüzsüz yuvarlak kalçaların mabedim

Bırak kendini çarşaf ağustos güneşi altında deniz

Benim ol sokul göğsümle bir bana ait ol

Seveceğim seni sonra tanrının aşık olduğu adamın

Tanrıyı sevdiği kadar